Duszpasterstwo Środowisk Twórczych
Archidiecezji Warszawskiej

Święto Ofiarowania Pańskiego

Spotkanie_Panskie

Kościół wszystkim ważniejszym wydarzeniom z życia Chrystusa daje w liturgii szczególnie uroczysty charakter. Święto Ofiarowania Pana Jezusa należy do najdawniejszych, gdyż było obchodzone w Jerozolimie już w IV w., a więc zaraz po ustaniu prześladowań. Dwa wieki później pojawiło się również w Kościele Zachodnim.

Kiedyś nosiło nazwę święta Oczyszczenia Maryi; bo też wspominamy tego dnia dwa wydarzenia, które jednocześnie dokonały się w jerozolimskiej świątyni. Zgodnie z Prawem Mojżesza każda kobieta, która urodziła syna, była zobowiązana 40 dni po porodzie udać się do Jerozolimy i złożyć ofiarę – baranka albo parę synogarlic lub gołębi – w celu dokonania rytualnego oczyszczenia. A syna pierworodnego dodatkowo należało przedstawić Bogu jako tego, który już i tak do Niego należał, bo od czasów Wyjścia z Egiptu, gdy Pan ocalił pierworodnych Izraela, każde pierworodne płci męskiej było Jemu przeznaczone.

Od X w. wprowadzono zwyczaj poświęcania gromnic i procesji na pamiątkę tego, że Szymon nazwał Chrystusa Pana „światłem na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego Izraela” (Łk 2,32). Tę symbolikę światła Chrystus sam szeroko wyjaśni, kiedy siebie nazwie „Światłem świata”.

W Polsce święto Ofiarowania Pana Jezusa nabrało charakteru wybitnie maryjnego. Polacy widzą w Maryi tę, która sprowadziła na ziemię niebiańskie Światło i która nas tym Światłem broni i osłania od wszelkiego zła. Dlatego często brano do ręki gromnice, zwłaszcza w niebezpieczeństwach wielkich klęsk i grożącej śmierci. Niegdyś wielkim wrogiem domów w Polsce były burze, a zwłaszcza pioruny, które zapalały i niszczyły głównie drewniane domostwa. Właśnie od nich miała strzec domy świeca poświęcona w święto Ofiarowania Chrystusa. Zwykle była ona pięknie przystrajana i malowana. W czasie burzy zapalano ją i stawiano w oknach, by prosić Maryję o ochronę. Gromnicę wręczano również konającym, aby ochronić ich przed napaścią złych duchów.

Wraz ze świętem Matki Bożej Gromnicznej kończy się w Polsce okres śpiewania kolęd, trzymania żłóbków i choinek – kończy się tradycyjny (a nie liturgiczny – ten skończył się świętem Chrztu Pańskiego!) okres Bożego Narodzenia. Dzisiejsze święto zamyka więc cykl uroczystości związanych z objawieniem się światu Słowa Wcielonego. Liturgia po raz ostatni w tym roku ukazuje nam Chrystusa-Dziecię.

Czy wiesz, że…

Tradycyjnie wyobrażamy sobie Symeona jako starca, zbliżającego się do kresu życia. Być może sugerujemy się przy tym wzmianką – choć też nie bezpośrednią – o jego wyczekiwaniu śmierci i prośbie o „uwolnienie”, skoro zobaczył Mesjasza. Tymczasem Biblia nic takiego o nim nie mówi! Nie podaje też jego wieku – jak czyni to kilka wersetów niżej w odniesieniu do Anny. A pewne przesłanki – np. fakt, że spotkanie z Maryją miało prawdopodobnie miejsce na świątynnym Dziedzińcu Kobiet – mogą wskazywać, że miał nie więcej niż… 20 lat!

 

© drib

 

fot.: http://rafalszwedowicz.blogspot.com/

Copyright © 2012 DŚT Warszawa. All Rights Reserved