Świętej Bożej Rodzicielki Maryi   Taki jest liturgiczny tytuł ostatniego dnia świątecznej oktawy Narodzenia Pańskiego, przypadającej pierwszego dnia nowego roku kalendarzowego. Wyznajemy w nim wiarę,

„Gdy mędrcy się oddalili…”   Nie słychać już w Betlejem anielskich śpiewów. Nie ma pasterzy z ich orędziem o nowonarodzonym Mesjaszu-Zbawicielu. Wspaniały orszak magów, złożywszy

Świątynia   To brzmiało w ich uszach jak bluźnierstwo. „Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie

Doprawdy, trudno o bardziej komiczny widok. Niewyrośnięty Zacheusz, znienawidzony szef lokalnych poborców, trzymał się kurczowo gałęzi drzewa i przyglądał się z uwagą przechodniom… Wyglądał do

Gdyby nie zatrzymał się w drodze na kilkudniowy, niespodziewany postój, można byłoby mieć jeszcze nadzieję. Nauczyciel z Nazaretu nie raz przecież uzdrawiał chorych. Czy gdyby

Sędzia „Boga się nie boję ani nie szanuję ludzi…” Aroganckie, pełne pychy wyznanie człowieka, który z racji swej misji miał wypełniać sprawiedliwość ukazaną przez Boga

Trąd   „Człowiek dotknięty trądem będzie nosił podarte ubranie, włosy będzie miał w nieładzie, zasłoni sobie brodę i będzie wołał: Nieczysty! Nieczysty! Przez cały czas

Prośba   „I powiedzieli apostołowie do Pana: Dodaj nam wiary.” Co skłoniło ich do tej niespodziewanej prośby? Byli przecież religijnymi Żydami, zachowującymi religijne tradycje swego

Człowiek   „Był pewien bogaty człowiek. Ubierał się w purpurę i bisior, świętując co dzień wspaniale.” Nie wiemy skąd miał swoje bogactwo. Przypowieść Pana Jezusa

Szafarz   „Oikonomos”. Tego greckiego słowa używa ewangelista relacjonując przypowieść Jezusa o nieuczciwym rządcy. „Oikos” – to greckie pojęcie oznaczające dom. „Oikonomos” to człowiek, którego

Nienawiść Czy rzeczywiście mógł tak powiedzieć? „Jeśli ktoś przychodzi do Mnie i nie nienawidzi swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr oraz

Nie bój się   W tekstach ewangelii takich i podobnych wezwań jest ponad dwadzieścia. „Nie bój się”, „nie bójcie się”, „nie lękajcie się”, „czemu jesteście

Marność? „Marność nad marnościami – powiada Kohelet – marność nad marnościami, wszystko jest marnością”. Co miał na myśli żyjący trzy wieki przed Chrystusem mędrzec piszący

Naucz nas modlić się   Ten widok musiał ich fascynować. Obserwowali Jezusa w przeróżnych sytuacjach codzienności. Wędrowali z Nim, jedli, odpoczywali, pływali łodzią po jeziorze,

U przyjaciół   Lubił odwiedzać Betanię. Choć ewangelia Łukasza nie wymienia nazwy tej miejscowości, z relacji innych ewangelistów wiemy, że tam właśnie, kilka kilometrów od

W pierwszym czytaniu niedzielnej liturgii słowa słyszymy fragment Księgi Powtórzonego Prawa. Jej hebrajski tytuł brzmi: „Dewarim” – „Oto słowa”. Tak rozpoczyna się jej pierwszy werset:

Ta wyprawa zaskoczyła uczniów. Jezus poprowadził ich w okolice Cezarei Filipowej. Opuścili Galileę, udając się na północ, do bijących u stóp Hermonu źródeł Jordanu. Zdecydowanie

W Ewangelii dzisiejszej niedzieli słyszymy wyznanie wiary Szymona Piotra. Poruszony pytaniem Jezusa: „Za kogo Mnie uważacie?”, odpowiada: „Za Mesjasza (Chrystusa) Bożego”. W okresie nabrzmiałych mesjańskich

Jezus mówi do swoich uczniów: „Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego unieść. Kiedy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, poprowadzi was

„Nagle rozległ się szum z nieba, jakby gwałtownie wiejącego wiatru. I napełnił cały dom, w którym przebywali. Zobaczyli też jakby języki ognia. Rozdzielały się one

Łukasz, autor Ewangelii, której zakończenie słyszymy w liturgii dzisiejszej niedzieli, dwukrotnie opisał Wniebowstąpienie Pana Jezusa. Zarówno w Łukaszowej Ewangelii (na jej końcu), jak i w

Siedzieli posępni i przerażeni za zaryglowanymi drzwiami Wieczernika. Smutek po śmierci Mistrza potęgowały jeszcze obawy o ich własne życie. Przecież ci, którzy tak szybko i

  Pierwszego dnia tygodnia   Było jeszcze ciemno. Ranek ledwo świtał. Poszła do grobu Jezusa. Po co? Nic przecież sama nie mogła zdziałać. Nawet gdyby

W liturgii tegorocznej Niedzieli Palmowej słyszymy opis męki Pana z Ewangelii według świętego Łukasza. Rozpoczynają go słowa Jezusa, wypowiedziane, gdy zajął wraz z apostołami miejsce

„Misericordia et misera” – tak zatytułował tę historię św. Augustyn. „Dwoje pozostało – napisał – nieszczęśliwa i Miłosierdzie”.   Tajemnicza jest historia ewangelicznej perykopy o

To przypowieść o miłości Boga. Miłości miłosiernej, bezinteresownej, przebaczającej. Miłości, którą człowiek wzgardził.   „Ojcze, daj mi część majątku, która dla mnie przypada…” Kiedy ktoś

W liturgii dzisiejszej niedzieli słyszymy fragment Łukaszowej Ewangelii, rozpoczynający się od słów: „Jezus wziął ze sobą Piotra, Jana i Jakuba…”. W Biblii jednak, na początku

Kuszenie Jezusa ma miejsce czterdzieści dni po Jego chrzcie w Jordanie. Czas postu na pustkowiu (gr. eremos), to czas rozeznawania misji, podejmowania decyzji. Jezus, pełen

„Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny” – mówił Jezus do swoich uczniów. Przypominał, że Bóg jest dobry i miłosierny dla grzeszników. Przestrzegał przed osądzaniem

Jeśli dziś te słowa Jezusa budzą odruchowy sprzeciw, jak bardzo musiały bulwersować dwa tysiące lat temu? Problem w tym, że ukazują one najbardziej charakterystyczny rys

Kazanie na równinie z Ewangelii Łukasza, które słyszymy dzisiejszej niedzieli, jest odpowiednikiem Mateuszowego Kazania na górze. Zebrane w jedną całość wypowiedzi Jezusa, stanowią jakby konstytucję

W niedzielę, noszącą tytuł Niedzieli Słowa Bożego, słyszymy w liturgii Mszy świętej prolog Łukaszowej Ewangelii. Pierwsze jego słowa pomagają zrozumieć w jaki sposób treść Jezusowego

Scena wesela w Kanie Galilejskiej kryje w sobie niezwykłą tajemnicę. Bywa, że tego nie zauważamy, koncentrując się przede wszystkim na problemie nowożeńców, oraz na spostrzegawczości

Kontekst chrztu Jezusa w Jordanie dobrze ukazuje ewangeliczny opis: „Gdy lud oczekiwał, wszyscy rozważali w swych sercach o Janie, czy nie on jest Mesjaszem”. Napięcie

Tak naprawdę nie wiemy ilu ich było. Najwcześniejsze wizerunki z rzymskich katakumb ukazują cztery albo sześć postaci, choć tradycyjnie zwykło się przyjmować  (zapewne w związku

Aż trzykrotnie w krótkim okresie Narodzenia Pańskiego słyszymy w liturgii Prolog Ewangelii św. Jana. „Hymn o Słowie-Logosie” staje się dominantą świątecznego czasu, zapraszając słuchaczy do

Wzór niedościgniony?   „Boże, Ty w Świętej Rodzinie dałeś nam wzór życia, spraw, abyśmy złączeni wzajemną miłością, naśladowali w naszych rodzinach jej cnoty…” Te słowa

Od czego należałoby zacząć refleksję nad Bożym Narodzeniem? Jakkolwiek paradoksalnie by to nie brzmiało: od Wielkanocy. Najważniejszym bowiem wydarzeniem chrześcijaństwa jest fakt męki, śmierci i

„Co mamy uczynić?” W adwentowej ewangelii wiele razy słyszymy to pytanie. Zadawali je ludzie, przybywający tłumnie na pustynię judzką do Jana Chrzciciela. Zanurzali się w

Miriam   Miała wtedy czternaście, może piętnaście lat. I fascynujące plany na przyszłość. Kochała Józefa, młodego cieślę z Nazaretu. Byli już po zaślubinach, choć –

Rozpoczął się Adwent. Słuchając Słowa Bożego, czytanego w czasie mszy świętej, możemy poczuć się nieco zaskoczeni. Ostatnie tygodnie roku liturgicznego przynosiły nam bowiem ewangeliczne obrazy

„Czy Ty jesteś Królem Żydów?” Pytanie, postawione przez Piłata, zaskakuje. Skąd rzymskiemu namiestnikowi, przesłuchującemu Jezusa przed trybunałem imperium, przyszedł do głowy ten tytuł? Zwłaszcza, że

Jesteśmy u kresu roku liturgicznego. Za dwa tygodnie rozpocznie się Adwent. W czytaniach biblijnych Mszy świętej pojawiają się motywy apokaliptyczne. Słyszymy zapowiedzi kataklizmów, nieszczęść, wojen

W dzisiejszą niedzielę możemy w czasie Eucharystii usłyszeć dłuższą, bądź krótszą wersję czytania z Ewangelii. Wybór fragmentu należy do celebransa. Wersja krótsza opisuje gest ubogiej

„Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł podeszli do Niego Jego uczniowie. Wtedy odezwał się i zaczął nauczać…” Tym uroczystym wprowadzeniem rozpoczyna się

Nie jesteście już obcymi i przybyszami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga – zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie głowicą węgła jest sam

Byli w drodze, zdążając do Jerozolimy. Ewangelia wspomina, że Jezus wciąż wyprzedzał uczniów, jakby śpieszył się do celu podróży. Dziwili się temu. Szli za Nim,

Droga   „Wyruszał w drogę…” Tak o Jezusie mówi ewangelia, przypominając, że trwa Jego podróż do Jerozolimy. Idzie tam, by cierpieć i umrzeć za zbawienie

Tamtego dnia Jezus po raz drugi zapowiedział swoją śmierć. Oznajmił uczniom: „Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Oni Go zabiją, lecz zabity po trzech

Gdy uzdrawiał, zazwyczaj kładł rękę na chorym, dotykając jego ciała. Nieraz wystarczyło wypowiedziane słowo. Tym razem jednak, gdy w jednym z pogańskich miast Dekapolu przyprowadzono

„Netilat jadajim” – obmycie rąk, dokonywane przed spożyciem posiłku zawierającego pieczywo, jest jednym z przykazań religijnej tradycji Izraela. Nie znajdziemy go w Biblii (Pan Jezus

Wokół Jezusa nie było już zachwyconych tłumów. Ci, którzy – pełni entuzjazmu – szukali Go w Kafarnaum, odeszli teraz, zgorszeni Jego słowami. Opuściło Go też

. „Panie, dawaj nam zawsze tego chleba” – natarczywie prosili Jezusa, odnajdując Go po długich poszukiwaniach na przeciwległym brzegu jeziora. Wciąż jeszcze byli syci, rozpamiętując

„Towarzyszył Mu tłum liczny, bo oglądali znaki, jakie czynił…”   Widzieli w Nim cudotwórcę. Przyciągała ich ciekawość i fascynacja cudownymi uzdrowieniami, których dokonywał. Ewangelia niezwykłe

„Kim On właściwie jest, że nawet wiatr i jezioro są Mu posłuszne?” – zatrwożeni zadawali sobie pytanie. To już nie rozszalały żywioł był powodem strachu

Słowa Jezusa o „królestwie Bożym” nie są szukaniem analogii między panowaniem Boga, a władzą potęg tego świata. Mówiąc w przypowieściach o królestwie Bożym Jezus sięga

„Gdzie chcesz, abyśmy poszli i przygotowali Ci do spożycia Paschę?” – kiedy uczniowie zadawali Jezusowi to pytanie, nie mieli wątpliwości, że razem spędzą zbliżające się

Filozof Immanuel Kant mówił (już w XVIII w.), że „w doktrynie o Trójcy Świętej pojmowanej dosłownie nie ma absolutnie nic do zastosowania w praktyce”. Inaczej

Jest nieuchwytny. Gdy próbujemy Go sobie wyobrazić albo opisać, nie jesteśmy w stanie. Jak gdybyśmy próbowali zamknąć w swej dłoni wiejący wiatr, albo złapać płynącą

Mówił im o swoim odejściu. W czasie Ostatniej Wieczerzy, dzień przed swą śmiercią wyznał: „Pożyteczne jest dla was, abym odszedł. Jeśli bowiem nie odejdę, Paraklet